فَإنْ رَضيتُمْ فَيا عِزّى وَ يا شَرَفى * وَ إنْ أبَيْتُمْ فَمَنْ أرْجو لِغُفْرانى « 1 » اى درِ تو مقصد و مقصود ما * وى رخ تو شاهد و مشهودِ ما نقد غمت مايهء هر شادِئى * بندگيت به ز هر آزادئى كوى تو بزم دل شيداى ماست * مسكن ما منزل ما جاى ماست عشق تو مكنون ضمير من است * خاك سراى تو سريرِ من است اى غمت از شادى احباب به * دردِ تو از داروى اصحاب به كوه غمت سينهء سيناى من * روشنى ديدهء بيناى من « 2 »

--> ( 1 ) « بنابراين اگر راضى شديد از من پس به به از اين عزّت و شرف ! و اگر خوددارى نموديد ، پس من به كه براى غفران گناه خود اميدمند باشم ؟ » ( 2 ) تمام اين ابيات پارسى و عربى را مرحوم محدّث قمّى در « نفثة المصدور » طبع سنگى ، ص 17 و 18 به مناسبت احوال اصحاب سيّد الشّهداء عليه السّلام شاهد آورده است .